Czy globalne ocieplenie skończyło się w 1998 roku?

ResearchBlogging.orgDenialiści klimatyczni od dawna tak twierdzą. Co ciekawsze, to samo mówił mi niedawno nawet jeden z polskich klimatologów. A w ostatnich dniach ukazały się dwa artykuły tłumaczące zmniejszenie trendu globalnego ocieplenia po 1998 roku. Tylko czy jest się z czego tłumaczyć?

Przedstawiam poniżej wykres temperatury globalnej w okresie satelitarnym (czyli od 1978 r.). Z kliku dostępnych serii globalnych średnich dla poszczególnych miesięcy wybrałem brytyjską HadCRUT3 (dane dostepne z tej strony), która jest bardziej konserwatywna niż amerykańska GISS, nie interpolując temperatur w obszarach, gdzie nie ma danych, przez co nie obejmuje na przykład większości bardzo szybko ocieplającej się Arktyki. Przez to nie narażam się na oskarżenie o alarmizm. Z drugiej strony nie używam serii UAH, ulubionej przez denialistów. Nawet nie dlatego, żeby pokazywała coś innego niż HadCRUT3, ale dlatego, że jej autor, Roy Spencer (link do jego blogu jest po prawej stronie), zmienia nieustannie wartości całej serii, nie bardzo tłumacząc dlaczego (przez co dane ściągnięte od niego dziś za miesiąc mogą być niezgodne nawet z jego stroną). Okres satelitarny wybrałem, bo wcześniej nie było dobrych danych dla większości oceanów (taki wybór zapewnia bardziej jednolitą serię danych niż rozpoczęcie np. od 1950 roku).

Na wykresie własnej produkcji przedstawiłem anomalię temperatury globalnej (względem okresu bazowego 1961-1990) z danych HadCRUT3 oraz jej trend (czarna przerywana linia). Na wykresie wyróżniono okres 1998-2008 oraz trend dla niego (czerwona przerywana linia). Dekada 1998-2007 r., albo bardziej prawidłowy [1] okres 11-letni 1998-2008 (wyróżniony na rysunku pionowymi szarymi liniami), zdaje się dowodzić jednoznacznie, że od roku 1998 nijakiego globalnego ocieplenia nie uświadczysz (dlatego takie właśnie okresy uwielbiają denialiści). Zamiast wzrostu temperatury o (średnio) 0.15 K na dekadę mamy po 1998 roku nawet niewielki spadek. Czy jednak sprawa jest zamknięta?

Nie jest i to z kilku powodów. Po pierwsze serie czasowe takie jak przedstawiona powyżej HadCRUT3 czy UAH, nie interpolujące wyników w rejonach bez pomiarów, nie pokrywają całej kuli ziemskiej, a akurat wśród tych 20%, których nie pokrywają są najszybciej ogrzewające się obszary arktyczne. Jeśli użyć serii GISS sytuacja nie będzie wyglądała tak optymistycznie (zakładam, że zgadzamy się, że globalne ocieplenie jest problemem), ale należy pamiętać, że wartości interpolowane to wartości mniej pewne niż mierzone. Poza tym wybór okresu tak jak powyżej pomija rekordowo ciepły rok 2010 [2] (denialiści pomijają go z lubością).

Przede wszystkim jednak wybór jest “tendencyjny” z prostego powodu: zaczyna się od lokalnego maksimum i kończy się na lokalnym minimum. Politycy uwielbiają ten trik w przypadku dowodzenia skuteczności (lub nie) rządu danego kraju w rozwijaniu gospodarki. Rozpoczęcie wykresu od dna najnowszej recesji zawsze daje wrażenie dynamicznego wzrostu, a rozpoczęcie od szczytu przed tą recesja wręcz odwrotnie. Na wykresie powyżej, jeśli obciąć okres “czerwony” z każdej strony o rok, pozbywając się lokalnego maksimum i minimum (czyli rozpoczynając od roku 1999 i kończąc w 2007), otrzyma efekcie średni wzrost (trend) nawet szybszy niż w całym okresie satelitarnym (+0.157 w porównaniu z +0.152 K/dekadę) podczas gdy zaznaczony na czerwono trend dla lat 1998-2008 to -0.015 K/dekadę. Czyli znowu z igły widły? Był zresztą o tym nie tak dawno artykuł Easterling i Wehner 2009 [3] pokazujący na danych historycznych i wynikach modelowania, że naturalna zmienność (głównie cykl El Niño – La Niña, ale nie tylko) musi powodować występowanie okresów rzędu dekady o trendzie odwrotnym niż wynikający ze zmiany wymuszeń radiacyjnych, nawet przy ich tak szybkim wzroście jak w ostatnich dekadach. Poprzednio takimi były okresy 1977-1985 i 1981-1989 (patrz rysunek poniżej).

Wykres z pracy Easterling i Wehner 2009, pokazujący dwa okresy z ujemnym trendem zmian temperatury globalnej po 1975 roku.

Czy zatem dowodzi to czegoś poza tym, że okresy około 10-letnie są za krótkie aby wyznaczać długotrwałe trendy? Otóż nie są jeśli rozumie się procesy i wymuszenia jakie wpływają na globalna temperaturę (wspomniany na początku polski klimatolog był niestety dawniejszego typu “geograficzno-statystycznego”, który nie zaprząta sobie głowy procesami fizycznymi). Jeśli zauważyć, że prawie wszystkie lokalne maksima to okresy El Niño (okresy ocieplenia wschodniego tropikalnego Pacyfiku), a zimne La Niña (faza przeciwna tego samego cyklu o nieregularnej długości, zwanego też ENSO, jednak zwykle mieszczącej się w przedziale 2-7 lat) to sprawa stanie się mniej tajemnicza. Na przykład rok 1998  to najsilniejsze El Niño w okresie satelitarnym, a 2010 to inne mniejsze (oba te lata były rekordowo ciepłe), natomiast lata 1999, 2008 i 2010 to zimne lata La Niñi (zwyczajem amerykańskim numeruję te zjawiska rokiem, w których pierwszych miesiącach mają swoje maksimum i w którym się kończą; bo wykrywalne są już parę miesięcy wcześniej). Temperatury tropikalnego Pacyfiku wpływają, jak się wydaje, na ilość niskich chmur w całych tropikach (patrz np. Clement et al. 2009 czy Dessler 2010, oba w Science co może tłumaczyć częściowo odpowiada na pytania Trnenbetha, o których pisałem poprzednio), co powoduje, że ENSO jest największym źródłem różnic międzyrocznych temperatur na naszej planecie.  Dlatego zaczynanie i kończenie okresów trendów na tych zjawiskach generalnie nie jest najlepszym pomysłem, ale jak tego uniknąć gdy w ostatnich kilku latach zawsze albo El Niño albo La Niña?

W sumie do niedawna uważałem, że “anomalia” trendu ostatniej dekady to wyłącznie efekt ENSO i ewentualnie słońca. Obecność silnego El Niño w 1998 roku oraz słabszego w 2010 i w dodatku otoczonego dwoma dość silnymi (zimnymi) La Niñiami w oczywisty sposób musi powodować, że trendy między tymi datami powinny być znacznie niższe niż trend długoterminowy, a nawet ujemne. Nie widziałem zatem nawet potrzeby szukania innych przyczyn. Ot, poczekamy jeszcze trochę i trend dodatni, wynikający z rosnącego wymuszenia radiacyjnego gazów cieplarnianych będzie musiał wrócić.

I tak może być. Z tym, że (jak zwykle) sytuacja jest tym bardziej skomplikowana im bardziej jej się przyglądamy. Ukazały się ostatnio dwa niezależne artykuły tłumaczące przynajmniej część tego zmniejszenia trendu zmianami koncentracji aerozolu (za resztę przypominam odpowiada zmienność naturalna związana z cyklem ENSO). Nie jest to może takie dziwne biorąc pod uwagę, że aerozol (i chmury) to ciągle jedne z najsłabszych punktów naszej wiedzy o działaniu maszyny klimatycznej na naszej planecie.

Pierwszy z tych artykułów, Kaufmann i inni 2011 [4] (w “ulubionym” przeze mnie PNAS) zwraca uwagę na znane fakty takie jak słabsza niż zwykle aktywność Słońca w ostatnim 11-letnim cyklu oraz opisaną powyżej zmienność związaną z cyklem ENSO, co tłumaczy większą część spadku wartości trendu zmian temperatury po 1998 roku. Tu nie ma niespodzianki. Nowością jest jednak czynnik antropogeniczny, którego nie brano dotychczas pod uwagę: wzmożone spalanie węgla w Chinach. Konsumpcja węgla w Chinach podwoiła się w ciągu 4 lat (2003-2007), a poprzednie podwojenie wymagało 22 lat (1980-2002). Uważny czytelnik zakrzyknie tu “Zaraz, zaraz, przecież spalanie węgla to emisja dwutlenku węgla, najważniejszego antropogenicznego gazu cieplarnianego!”. Czyli powinno to raczej ogrzewać niż oziębiać planetę. I słusznie. Z tym, że na długą metę. Dwutlenek węgla pozostanie w systemie atmosfera-ocean przez tysiące lat grzejąc nas przez ten czas. Jednak jego emisja związana jest z produkcją dymu, czyli bardziej fachowo – aerozolu. A że Chińczycy są opóźnieniu w zakładaniu filtrów na kominy, produkują oni aerozol zawierający dużo siarki. Taki aerozol ma działanie ochładzające planetę (odbijając światło słoneczne z powrotem w kosmos), co wiadomo co najmniej od lat 1970-ch. Aerozol utrzymuje się w atmosferze krótko, zasadniczo do najbliższego deszczu (no chyba, że zostanie wyemitowany aż do stratosfery jak to umieją najsilniejsze wulkany i bomby atomowe – wtedy drobne cząstki mogą unosić się tam nawet parę lat, ale tej sztuki kominy elektrowni nie potrafią). Jednak w tym czasie jego efekt chłodzący może być nawet większy niż tej części dwutlenku węgla, jaka jest z nim wspólnie emitowana [5].

Rysunek z pracy Kaufmann i inni 2011 przedstawiający wymuszenia radiacyjne (lewa skala) i ich skutek w postaci zmian temperatury (prawa skala). Dokładniejszy opis w tekście poniżej.

Na rysunku powyżej zaznaczono wymuszenia radiacyjne (lewa oś) i spowodowane nimi zmiany temperatury [6] (prawa oś) dla poszczególnych wymuszeń i ich sum. Przypomnę, że wymuszenie w sensie używanym przez IPCC to różnica w stosunku do okresu przedprzemysłowego. Fioletowa linia to właśnie wymuszenie aerozolu “siarkowego” (ujemna wartość oznacza efekt chłodzący). Zwraca uwagę zwiększenie tego (ujemnego) wymuszenia w drugiej części okresu 1998-2008 (tego samego, o którym pisałem powyżej), zaznaczonego po prawej stronie wykresu przez błękitne tło. Błękitna linia to suma wymuszeń antropogenicznych (czyli gazów cieplarnianych i aerozolu), a prosta, kropkowana błękitna to jej liniowe przybliżenie, pomarańczowa linia to wymuszenie słoneczne, a zielona to wymuszenie ENSO (ponieważ szczegóły działania tego wymuszenia są słabo znane zastosowano po prostu indeks SOI podzielony przez 10, co wydaje się “graficznie” wyborem dość nieszczęśliwym, bo dodatni SOI oznacza wpływ oziębiający i na odwrót). W końcu czerwona linia to suma wszystkich wymuszeń, a czarna to obserwowane zmiany temperatury.

Widać, że zmiany ENSO dominują – proszę wyobrazić sobie zieloną linię ze zmienionym znakiem (odbitą poziomo w lustrze) i porównać ją z czarną kreską temperatury. W drugiej części okresu “błękitnego”, czyli od roku 2002, efekt zmian ENSO (zielony wykres z “odwróconym” znakiem), słońca (pomarańczowy) i aerozolów siarkowych (fioletowy) jest co do znaku jednakowy: wszystkie ciągną w dół. Autorzy oceniają ten ostatni jako najmniejszy, ale jest to efekt mierzalny. Zmiana wymuszenia związanego z aerozolem siarkowym po 2002 roku ma wynosić 0.03 W m-2. Tłumaczyłoby to spadek temperatury o około 0.01 K czyli 1/15 spadku trendu w tym okresie (efekt spadku aktywności słońca oceniają na 6 razy większy, resztę spadku przypisując ENSO).

Nawet ciekawszy wydał mi się drugi z omawianych artykułów z ostatnich tygodni, Solomon i inni 2011 [7] z Science. Ciekawszy, bo dotyczy aerozolu stratosferycznego, właśnie tego, który w wyniku braku opadów w górnych warstwach atmosfery jest w stanie unosić się nawet latami. Wiemy to z obserwacji grubości optycznej atmosfery (znowu to pojęcie!) po dużych wybuchach wulkanów, szczególnie po największym odkąd mierzymy tę wielkość, czyli Pinatubo na Filipinach w 1991 roku. Dotychczasowy stan wiedzy wskazywał, że taki wybuch, powodujący wstrzykniecie do stratosfery olbrzymich ilości związków siarki, powodował znaczące globalne oziębienie (w przypadku Pinatubo -0.3 K wkrótce po eksplozji), stopniowo wracające “do normy” w ciągu kilku lat. Uważano jednak, ze mniejsze wulkany nie są w stanie emitować pyłu do stratosfery, są zatem pomijalne w sensie klimatycznym. I tu pierwsza niespodzianka. Solomon i inni pokazują, na podstawie pomiarów lidarowych dokonywanych z satelity (lidar to optyczny odpowiednik radaru używający lasera jako źródła światła), wyraźny wzrost grubości optycznej (przynajmniej regionalny) po czterech “małych” wybuchach wulkanów z lat 2006-2010.

Rozpraszanie na aerozolu stratosferycznym (17-21 km nad powierzchnia ziemi) w funkcji szerokości geograficznej i czasu

Na powyższym wykresie kolory oznaczają intensywność rozpraszania (właściwie tzw. “stosunek rozproszeń” czyli stosunek całkowitego rozpraszania wstecz do rozpraszania na samym powietrzu – czyli “rayleighowskiego” – którego wartość da się wyliczyć teoretycznie). Oś pionowa to szerokość geograficzna (dodatnie wartości to półkula północna), a pozioma to czas. Numerami zaznaczono czas i szerokość geograficzną czterech wybuchów wulkanów. Bez wątpienia wpływają one na wartość “tła” aerozolowego na dużej części planety przez całe miesiące (pięknie na przykład widać jak pył wulkanów 1 i 2 rozchodzi się od równika w obie strony na północ i południe). Czyli większa ilość takich słabych wulkanów w danej dekadzie musi prowadzić do jej ochłodzenia w stosunku do dekad sąsiednich, nawet gdy w żadnej z nich nie ma “dużego” wulkanu.

Jednak czy ilość aerozolu w stratosferze rzeczywiście zmienia się między dekadami? Otóż tak i są na to aż cztery niezależne dowody. Trzy z nich pochodzą z pomiarów górze Mauna Loa na Hawajach na wysokości tak dużej, że w przybliżeniu wszystko co powyżej można uznać za aerozol stratosferyczny (no może nie całkiem, ale wybierano dni o najniższych wartościach grubości optycznej dla zminimalizowania wpływu wyższych warstw troposfery). Te trzy to dwa różne instrumenty mierzące grubość optyczną atmosfery z jasności tarczy słonecznej i naziemny lidar. Czwartą serią pomiarową są globalne wartości stratosferycznej grubości optycznej mierzone “od góry” z lidaru satelitarnego. Poniższy rysunek z artykułu podsumowuje je wszystkie.

Transmisja przez atmosferę (a), grubość optyczna (b) na wulkanie Mauna Loa na Hawajach oraz globalna wartość stratosferycznej grubości optycznej mierzonej satelitarnie (c).

W wartościach najdłuższej z tych serii – pomiarów transmisji poprzez atmosferę – widać dwa najnowsze “wielkie” wybuchy wulkanów, El Chichon (Meksyk) z 1982 i Pinatubo z 1991 roku. Środkowy panel to pomiary grubości optycznej od 1994 roku (trzy przyrządy z Mauna Loa i pomiary satelitarne). Widać wzrost średniej wartości po roku 2000. To samo potwierdzają wyniki globalne (dolny panel). Jest to istotne, bo w modelowaniu klimatycznym stosuje się wartości stratosferycznej grubości optycznej osiągające zero już w kilka lat po wybuchu Pinatubo (linie oznaczone jako GISS i Ammann et al na dolnym panelu). Oznacza to (według autorów artykułu), że od końca lat 1990 nie bierzemy pod uwagę wymuszenia radiacyjnego odpowiadającego oziębieniu o -0.07 K. A to już nie są żarty. To połowa “brakującego” ocieplenia w ostatniej dekadzie. Czyli w sumie aż za dużo, bo jeśli uwzględnić wartości jakie Kaufmann i inni (2011) przypisują zmianom wymuszeń przez aerozol troposferyczny i aktywność słoneczną, to nie zostaje nic dla ENSO. A przecież widzieliśmy, że to najważniejszy czynnik zmian międzyletnich, od wartości którego, w latach rozpoczynających i kończących serie czasową o dekadalnej długości, zależy nawet czy obserwujemy trend ocieplenia czy nie. Częściowo da się to wytłumaczyć tym, że te wymuszenie “tła” aerozolowego, odpowiadające oziębieniu -0.07 K zdaniem autorów narastało od lat 1960-ch, ale w okresie dużych wybuch w wulkanów i kilka lat po nich było przez nie zamaskowane. Czyli nie jestem pewny jak je rozłożyć na te kilka dekad po drodze. Jak to się pisze w artykułach “wymaga to dalszych badań”.

Czyli znowu nie wszystko wiemy? No, właśnie. Nikt nie obiecywał, że nauka o klimacie to obserwacyjnie najłatwiejsza gałąź nauki. A na pewno nie jest to gałąź martwa (czyli taka gdzie już wszystko odkryto). Jednak dla mnie, nawet bardziej prawdopodobne niż błędy pomiarowe jest, że nadal nie uwzględniamy wszystkich czynników naturalnej zmienności. Mówiliśmy tu o międzyletniej zmienności związanej z ENSO, ale istnieje też międzydekadowa zmienność związana ze zmianami głębinowej (dokładniej termohalinowej) cyrkulacji oceanicznej. Zwykle mierzy się ją pośrednio przez temperaturę grzanego przez nią Północnego Atlantyku. A ta w latach 1990-ch była szczególnie wysoka, co musiało wpłynąć na temperaturę globalną z definicji (stanowiąc jej integralną część).

I w tym kontekście wróciłbym do rysunku z początku tego wpisu. Dla mnie najciekawszym naukowo pytaniem nie jest – dlaczego trend temperatury po roku 1998 był tak niski? Jest na to wiele powodów wyliczonych powyżej. Naprawdę ciekawe jest to, dlaczego pierwsza polowa lat 2000-ch była tak ciepła, wyraźnie wykraczając ponad trend wieloletni? Bo była. Jeśli z tych samych danych (HadCRUT3) policzyć różnice średnich wartości globalnych dla całych sąsiednich dekad (zdefiniowanych klasycznie jako kończące się na roku z zerem na ostatniej pozycji) to różnica pomiędzy latami 1980-mi i 1990-mi wynosi +0.144 K (prawie tyle ile wynika z trendu długoterminowego). Ile zatem wynosi różnica między latami 1990-mi a tymi “zimnymi” 2000-mi? Czy będzie to wartość ujemna? Absolutnie nie. Różnica ta to +0.192 K. Tak jest, różnica miedzy latami 1990-mi a 2000-mi była większa niż pomiędzy poprzednimi dwoma dekadami i większa niż trend długoterminowy. Proponuję zastanowić się nad zdaniem “Globalnego ocieplenia nie ma od 1998, ale lata 2000-ne były cieplejsze od poprzedniej dekady i to o większą wartość niż wynika z trendu”. Absurd? Tak, absurd. Czyli mamy odpowiedź na tytułowe pytanie. Nie dość, że globalne ocieplenie nie skończyło się w 1998 roku, ale następna po nim dekada była rekordowo ciepła, tak ciepła że właściwie nie wiemy dlaczego. I chociażby dlatego warto zajmować się klimatologią.

Przypisy:

[1] Wybór okresu 11-letniego dla średnich temperatur pozwala na usuniecie cyklu aktywności słonecznej o takiej w przybliżeniu długości.

[2] Na oko tego nie widać (dane są wartościami miesięcznymi i trzeba je “optycznie” uśrednić do całych lat) ale w żadnej znanej mi serii czasowej, łącznie z przedstawioną powyżej nie ma roku cieplejszego niż 2010. Co ciekawe 2010 wygrał lub zremisował (w granicach błędu pomiarowego) z rokiem 1998 w HadCRUT3 i UAH oraz z rokiem 2005 w GISS. Różnica zdania co do poprzednio najcieplejszego roku wynika właśnie z decyzji co do przestrzennej interpolacji danych.

[3] Easterling, D., & Wehner, M. (2009). Is the climate warming or cooling? Geophysical Research Letters, 36 (8) DOI: 10.1029/2009GL037810

[4] Kaufmann RK, Kauppi H, Mann ML, & Stock JH (2011). Reconciling anthropogenic climate change with observed temperature 1998-2008. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, 108 (29), 11790-3 PMID: 21730180

[5] Można by się nawet cieszyć z tej chińskiej “geoinzynierii” chłodzącej naszą planetę gdyby nie tragiczne skutki tego dymu dla życia w Chinach, gdzie gęsto zaludniona wschodnia część kraju pokryta jest brązowym smogiem przez większość roku.

[6] Zwraca uwagę niska czułość klimatu na wymuszenie radiacyjne, 0.3 K W-1 m2, wynikająca z podzielenia przez siebie wartości na obu pionowych osiach, co oznaczać ma zapewne że autorzy mają na myśli zmiany w przeciągu zaledwie kilku lat. Przypominam, że ze względu na olbrzymią pojemność cieplną oceanów ogrzanie naszej planety (i o jedynie w sensie dolnych warstw atmosfery, które jednak mają styczność z oceanem) trwa dość długo, czyli im dłużej poczekamy tym większy efekt temperaturowy będzie miało to samo wymuszenie radiacyjne (o ile działa trwale).

[7] Solomon S, Daniel JS, Neely RR 3rd, Vernier JP, Dutton EG, & Thomason LW (2011). The persistently variable “background” stratospheric aerosol layer and global climate change. Science , 333 (6044), 866-70 PMID: 21778361

507 thoughts on “Czy globalne ocieplenie skończyło się w 1998 roku?”

  1. Zwróć uwagę, że zawsze liczę trendy liniowe od momentu gdy globalne ocieplenie zaczęło się na dobre. I dla zimy wychodzi coś koło 0,14 C/dekadę.

    Teraz zobaczmy co uzyskamy sprawdzając ile taki trend zwiększy temperaturę globalna miedzy ostatnim wielkim El Nino, a obecnym. (2016-1998)*0,14/10 = 0,252 C

    I tu jest ciekawa zagwozdka. Nawet stosując 0,17 C/dekadę dostaniemy 0,306 C. A to jeszcze daleko od 0,5 C.

    Czyli czy to El Nino jest silniejsze niż poprzednie? Też bym tak pomyślał gdybym nie zobaczył mapy anomalii:

    Ta druga połowa różnicy musi leżeć w Arktyce. Przynajmniej duża jej część. I to jest naprawdę niepokojące.

  2. Zrobiłem sobie jeszcze kilka ćwiczeń poglądowych.
    Gdyby założyć, że El Nino właśnie wygenerowało szczyt (podobnie jak w 1998), a potem będzie się zachowywać identycznie (takie same różnice temperatur w kolejnych miesiącach), to na koniec roku wyszła mi prognoza anomalii 1.17K. Jak nałożyłem przebieg El Nino z 2010 (szczyt w marcu), to anomalia na koniec 2016 wyszła 1.12K. Nałożenie El Nino z 2007 (szczyt w marcu) dało 1.07K a dla 2002 roku 1,22K.

    Sięgnąłem dalej w historię (na podstawie GISS i dat El-Nino z el-nino.com) i dostałem następujące predykcje oparte na nałożeniu przebiegu historycznych El-Nino na lutowy szczyt.
    1997/8 – 1.17K
    2009/10 – 1.12K
    2006/7 – 1.07K
    2002/3 – 1.22K
    1982/3 – 1.14K
    1972/3 – 1.18K
    1957/8 – 1.05K
    1987/8 – 1.18K
    1963/4 – 1.20K
    1991/2 – 1.26K

    Wygląda na to, że jeśli wynik lutowy nie był wynikiem gigantycznej dodatniej fluktuacji nałożonej na bardzo wysoki pik, to pobicie rekordu z 2015 roku mamy jak w banku. Jak bardzo – to zależy tylko od tego jak bardzo nietypowy przebieg będzie miało dalsze El-Nino i jego wpływ na pogodę w 2016 roku.
    W każdym razie w świetle tego co powyżej, przebicie poziomu 1.0K nie wygląda na niemożliwe.
    Strach się bać.

  3. Rzeczywiście – ta potężna anomalia w Arktyce wygląda bardzo niepokojąco. Zwłaszcza w kontekście lodu morskiego.

  4. I ta Arktyka może dać nam kolejny roczny rekord temperatury w 2016 roku (nie żeby się było za bardzo z czego cieszyć). Po prostu ona nie zrobi się zimna gdy przyjdzie La Nina. Nawet tego nie zauważy!

  5. Uaktualniłem średnie dakadalne (czyli co 10 lat) liczone do ostatniego miesiąca. Czyli każda dekada to 120 miesięcy, kończących się na lutym roku z “6” na końcu.

    Już prawie nie widać spowolnienia ocieplenia, na temat którego przelano niepotrzebnie tyle (wirtualnego) atramentu. Co gorsza nazywając go czasem nawet “przerwą” w ociepleniu. Jaka przerwą?! Kto tu widzi przerwę?

  6. Są już też lutowe wyniki z NOAA, z serii którą ja (i wielu innych) nadal nazywa NCDC, mimo, że chyba to już nazwa zmieniona w wyniku jakiejś ich reorganizacji.

    Pierwsza szóstka:

    2016 1.21
    2015 0.89
    1998 0.86
    2002 0.78
    2004 0.72
    2010 0.71

    Czyli w tej serii też drugi jest zeszły rok, a trzeci rok poprzedniego wielkiego El Nino. Różnica w stosunku do GISS jest taka, że tu brakuje pokrycia dużej części Arktyki.

    A jeśli spojrzeć na dwa pierwsze miesiące roku łącznie to mamy… właściwie to samo:

    Pierwsza szóstka:

    2016 1.130
    2015 0.855
    2007 0.770
    2002 0.740
    1998 0.730
    2010 0.705

    Różnica taka, że po dwóch miesiącach rok 1998 jest piątym miejscu (styczeń z jakiegoś powodu miał znacznie chłodniejszy niż luty).

    A trendy liniowe? Od 1980 roku trend za luty to 0,136 K/dekadę, a za oba miesiące łącznie 0,130 K/dekadę.

  7. Teraz jest El Niño (ciepłe), a nie La Niña (zimna). W dodatku to rodzeństwo ma niewielki wpływ na Arktykę. Tzn. czasem podczas El Niño bywają w Europie zimne zimy (ale nie zawsze ni nie tym razem). Ale to w Europie, nie Arktyce.

  8. Nie ma jeszcze CowtanWay za luty?
    Zawsze w okolicach 22 dnia następnego miesiąca pojawiały sie dane, a tu 24 i nic 🙁

  9. Cowtan & Way nie może się pokazać póki nie ma HadCRUT4 za luty, bo na nim bazuje. A HadCRUT ostatnio potrafi spóźnić się aż do następnego miesiąca.

    A w dodatku teraz są zdaje się w UK wiosenne ferie szkolne (dwa tygodnie), a jeśli tak to naukowcy siedzą z rodzinami na ciepłych plażach.

  10. Jest już HadCRUT4 i Cowtan & Way za luty.

    Zacznijmy od HadCRUT4. Wykres lutych wygląda… znajomo

    Pierwsza szóstka też bez niespodzianek:

    2016 1.057
    1998 0.763
    2002 0.705
    2015 0.660
    2004 0.611
    1995 0.595

    Luty obecnego roku bije tez z El Nino 1997/98 o prawie 0,3 C.

    A tak to wygląda łącznie dla stycznia i lutego (znowu bardzo znajomo):

    2016 0.978
    2007 0.696
    2002 0.683
    2015 0.674
    1998 0.623
    2010 0.569

    Tu 1998 jest chłodniejszy nawet o ponad 0,4 C.

    A trendy liniowe od 1981 roku to 0,142 C/dekadę dlla lutego i 0,140 C/dekadę łącznie dla dwóch pierwszych miesięcy roku.

  11. A teraz to samo dla serii “Cowatan & Way”. Przypomnę, jest to HadCRUT4 z dodatkowym pokryciem obszarów polarnych przy pomocy danych satelitarnych “zakotwiczonych” pomiarami naziemnymi, tam gdzie istnieją.

    Lute (liczba mnoga od “luty”):

    2016 0.883
    2010 0.498
    1998 0.458
    2015 0.454
    2006 0.403
    2007 0.389

    Po dodaniu Arktyki różnica z poprzednim El Nino jest jeszcze wyraźniejsza (0,425 C).

    A dla stycznia i lutego łącznie wygląda to tak:

    2016 0.858
    2007 0.518
    2010 0.467
    2015 0.458
    2002 0.389
    1998 0.347

    Tu różnica z 1998 rokiem jest większa niż pół stopnia (0,511 C).

    A trendy liniowe od 1981 roku to 0,156 C/dekadę dla lutego i 0,159 C/dekadę za luty i marzec. Czyli jeśli uwzględnić Arktykę to malejące od 1990-ch lat NAO nie zmniejszyło znacząco nawet zimowych trendów globalnych. Jeśli to ono było przyczyną rzekomej pauzy czy raczej zwolnienia ocieplenia (jeśli ona w ogóle istniała to raczej winny był brak dużych El Nino przez kilkanaście lat przed 2014 rokiem).

  12. No to mamy GISTEMP (GISS) z marca. Piotr Djaków wyprzedził mnie ale nie dał wykresów.

    Oto najcieplejsze marce. Marzec 2016 kontynuuje tradycje poprzednich kilku miesięcy i tez bije rekord w swojej kategorii:

    Pierwsza szóstka wygląda tak:

    2016 1.28
    2010 0.92
    2002 0.90
    2015 0.90
    2014 0.77
    1990 0.76

    Aż ciężko uwierzyć ale marzec 1998 jest dopiero 15-ty.

    Pierwsze trzy miesiące roku łącznie wyglądają tak:

    Pierwsza szóstka okresów JFM (od angielskich nazw miesięcy – mówiąc żargonem klimatologów):

    2016 1.250
    2015 0.860
    2010 0.813
    2002 0.800
    2007 0.787
    1998 0.700

    Przewaga prawie 0,4 C nad drugim miejscem. Tu rok 1998 łapie się na szóstym miejscu.

    A trendy liniowe od 1980 roku (zaznaczone na wykresach) to 0,177 C/dekadę dla marca (dużo!) i 0,152 C/dekadę dla JFM.

  13. A ja policzyłem przewidywania do końca roku – wziąłem pod uwagę ewolucję temperatury w latach El Nino. Każdy kolejny miesiąc został otrzymany jako kumulatywny efekt przyrostów/ubytków temperatury w roku kończącego się El Nino. Przewidywana średnia anomalia na koniec roku to 1.2 K, (minimalne przewidywanie to 1.03 K maksymalne 1.40K).
    Próba nie jest wielka – 10 lat, ale to już jest jakaś statystyka. Prawie na pewno będzie kolejny rekordowy rok. I obstawiam, że przebije 1.0K

  14. Nie mówię, ze nie masz racji. Bo pewnie masz. Jednak nie mam aż takiej pewności rekordu aby się o to zakładać (po tej samej stronie co Ty, bo po odwrotnej to jeszcze mniejsze szanse). A nie wiem czy pamiętasz ale były lata w których gotów byłem się założyć, ze będzie rekord i… był.

    Z tym, ze nie wszyscy tak uważali. Na Doskonale Szare są nadal te dyskusje o 2010 roku (zakład proponowałem 1 grudnia 2009):
    http://doskonaleszare.blox.pl/2009/11/Yet-Another-Nail-in-the-Coffin.html
    Zresztą do dziś żałuje, ze nie postawiłem na to pieniędzy u brytyjskich bukmacherów. Po zimnym 2009, na początku 2010 stawki (“odds”) w przypadku padnięcia rekordu w 2010 były tak wysokie, że można było naprawdę zarobić pieniądze. A wiedząc, ze El Nino już jest w toku i o ile gazy cieplarniane ociepliły Ziemię od poprzedniego to byłby naprawdę mało ryzykowny zakład.

    Teraz jest inaczej bo rekord był zaledwie w zeszłym roku. W sumie 2015 i 2016 dzielą się tym samym, rekordowo ciepłym El Nino i który będzie cieplejszy zależy od tego co stanie się pod koniec 2016 roku. Tzn. jak zimna będzie La Nina (bo o to, ze będzie w tym roku to akurat mógłbym się chętnie założyć).

  15. Ja bym się z Tobą nie zakładał. Ty jesteś fachowcem, a ja tylko oglądam liczby. Ale sprawdziłem, jak się ma predykcja na podstawie lat, w których La Nina wystąpiła bezpośrednio po El Nino (64, 73, 83, 98, 10) . Wyszło 1.19 K. Występowanie El Nino i La Nina podaję za http://ggweather.com/enso/oni.htm – nie znam strony i jej wiarygodności, ale wygląda porządnie. Poza latami podają tam klasyfikację siły El Nino. Można zauważyć, że w wypadku najsilniejszych El Nino, rzeczywiście natychmiast po nich była La Nina. Co jednak nie zmienia specjalnie predykcji średniej temperatury – silniejsze El Nino jest mocniej kompensowane, ale predykcja wychodzi podobnie.
    Co ciekawe najniższa projekcja jest dla umiarkowanego El Nino z roku 1991/1992 – 1.03K.

  16. Jest już marzec w serii NCDC z NOAA. Ma gorsze pokrycie niż GISS obszarów polarnych. HadCRUT4 ma to poprawić metodą Cowtan & Way 2014 [1]. Zobaczymy czy jakoś poprawią NCDC.

    Ale tak czy siak wyszło mniej więcej to samo co w serii GISS:

    Pierwsza szóstka marców bez niespodzianek:

    2016 1.218
    2015 0.894
    2010 0.847
    2002 0.786
    2014 0.771
    2008 0.760

    Tu też rok 1998 jest daleko, na 11-ym miejscu.

    Natomiast za pierwsze 3 miesiące roku (JFM) wygląda to tak:

    Pierwsza szóstka:

    2016 1.1506
    2015 0.8648
    2002 0.7541
    2010 0.7527
    2007 0.7386
    1998 0.7022

    Tu poprzednie wielkie El Nino jeszcze się łapie w szóstce, podobnie jak w danych GISS i też z różnicą prawie pół stopnia poniżej tego roku.

    A trendy liniowe od roku 1980 wynoszą 0,167 C/dekadę dla marca i 0,142 C/dekadę dla pierwszych trzech miesięcy roku łącznie.

    [1] http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/qj.2297/abstract

  17. Czy takie dane o AGW – piszę skrótowo- mają wpływ na powierzchnię lodu “pływającego” w Arktyce? U Piotra jest artykuł – może nie go być (praktycznie) w tym roku, a nawet nie miało by nie być lodu na biegunie. Poczekamy do Września, zobaczymy.
    -Ale to jest jakaś masakra,czarno to widzę, co dalej?
    -Pozdrowienia,M

  18. http://meteomodel.pl/BLOG/?P=1247 – nie udało mi się wstawić linka, podaję więc adres artykułu Piotra. Może ten link wstawić arctic_haze, Autor niniejszego Bloga.
    Sytuacja warta komentarzy,bo mam wrażenie , że sporo osób piszących zajmuje się “własnym podwórkiem”- czyli zimną(?)wiosną w Polsce – a to kwestia cyrkulacji,czyli
    “wyższości świąt BN nad Wielkanocą”- a przecież nie o to chodzi….
    O Arktyce pisano tu wielokrotnie – ten problem uważam za bardzo istotny, powodów jest aż nadto.
    M.

  19. Link poprawiłem. Nie wiem czy grozi nam biegun północny bez lodu już w tym roku. Natomiast na pewno grozi nam mniejsza powierzchnia lodu morskiego w Arktyce niż w rekordowym roku 2012.

  20. Jest także HadCRUT4 za marzec (jeszcze bez zapowiadanych zmian). Bez niespodzianek:

    Najcieplejsze marce:

    Sześć najcieplejszych:

    2016 1.063
    2002 0.699
    2015 0.681
    2010 0.678
    1990 0.562
    2014 0.561

    Robi wrażenie różnica między marcem 2016 , a następnym 2002 (jest to 0.364 C). Rok 1998 jest tu na miejscu 8-ym (ale pewnie dodanie pokrycia Arktyki to zmieni).

    A za styczeń-marzec sumarycznie wygląda to tak:

    Pierwsza szóstka okresów “JFM”:

    2016 1.011
    2002 0.688
    2015 0.676
    2007 0.639
    2010 0.605
    1998 0.601

    Tu przewaga roku 2016 nad 2002 jest jeszcze większa (praktycznie 0.7 C).

    A trendy linowe od 1980 roku to 0,178 C/dekadę dla marca oraz 0,153 C/dekadę dla okresu JM.

  21. Na koniec jeszcze seria “Cowtan & Way”, przypomnę że nazwana od nazwisk autorów artykułu pokazującego jak uzupełnić brak danych powierzchniowych pomiarami temperatur troposfery robionymi z satelitów ale, “kalibrowanych” istniejącymi stacjami naziemnymi. Jest to ważne, bo metodologia ta ma być wkrótce stosowana przy wyliczaniu serii HadCRUT. Przez to momentalnie zmieni się ona z serii z najgorszym pokryciem Arktyki do serii z najlepszym!

    Oto najcieplejsze marce przy zastosowaniu tej metody do uzupełnienia oryginalnej serii HadCRUT:

    Pierwsza szóstka:

    2016 0.851
    2010 0.564
    2002 0.528
    2015 0.484
    2005 0.387
    2014 0.362

    Marzec roku 1998 jest dziesiąty z wynikiem 0.299 C, czyli o ponad 0.55 C chłodniejszy od marca 2016.

    Dla trzech pierwszych miesięcy roku łącznie wygląda to tak:

    2016 0.8560
    2010 0.4990
    2015 0.4667
    2007 0.4507
    2002 0.4350
    2005 0.3534

    Tu rok poprzedniego wielkiego El Nino jest siódmy (jedno miejsce za pokazaną pierwszą szóstką) z wynikiem 0,3307, czyli znów o ponad pół stopnia mniej niż obecny rok.

    Największa zmiana jest w trendach liniowych od 1980 roku. Są istotnie wyższe niż dla “tradycyjnej” serii HadCRUT patrz wyżej). Wynoszą one 0,188 C/dekadę dla marca oraz 0,169 C/dekadę dla trzech pierwszych miesięcy roku (JFM).

  22. A tymczasem zrobił się już maj. Prognozuję, że kwiecień w serii GISS będzie miał anomalię 1.10 (to na podstawie reanaliz NCEP/NCAR i modeli Nicka Stokesa). Mogę się trochę mylić, ale to nie zmienia prognozy rekordu temperatury w 2016.
    Żeby w 2016 nie było kolejnego rekordu, to musiałoby się wydarzyć mnóstwo zdarzeń niespotykanych.

    A to dlatego, że bieżący rok już “zgromadził” potężną nadwyżkę nad dotychczasowym rekordem. Kumulacyjnie to jest 1.4 miesiąco-Kelwina.
    Taka kumulacja nadwyżki nad dotychczasowym rekordem rocznym sprawia, że rekord na koniec roku jest prawie pewny.
    Żeby rekordu nie było, średnia anomalia w ośmiu pozostałych miesiącach powinna być mniejsza niż .68K a to jest prawie niemożliwe.
    Maksymalny roczny zakres anomalii w serii GISS to jest 0.6 K.
    Najwyższa w tym roku anomalia to jest 1.34K.
    Żeby rekord nie padł, to pozostałe miesiące musiałyby mieć anomalię średnią mniejszą od najwyższej zanotowanej w tym roku o 0.66K.
    Czyli nie jeden miesiąc powinien przekroczyć dotychczasowy rekord zmienności w skali roku – ale wszystkie.
    To moim zdaniem jest niemożliwe – zakres zmienności anomalii w ramach jednego roku jest wielkością powiązaną z bezwładnością termiczną powierzchni Ziemii. Czyli opierając swoje przewidywania na tych danych przestaję się już się bawić w zgadywanie jak się pogoda będzie zachowywać w przyszłości (na czym się nie znam ani trochę), tylko opieram się (pośrednio) o solidne fundamenty fizyczne.

  23. To prawda, że z każdym rekordowym miesiącem szanse na “zabranie” rekordu rocznego obecnemu rokowi [1] maleją. Możliwe, że zmalały już do statystycznie nieznaczącej wartości. Ci którzy próbowali to porównać z poprzednimi przejściami El Nino -> La Nina (pohjois tu czy pdjakow na swoim blogu) twierdzą że tak jest. Wierzę Wam, ale sam tego nie sprawdzałem.

    [1] http://odmiana.net/odmiana-przez-przypadki-rzeczownika-rok

  24. Mamy już wyniki pierwszej “powierzchniowej” serii dla kwietnia. jak zwykle jest to GSTEMP (u mnie tradycyjnie zwany GISS).

    I rzeczywiście mamy kolejny rekordowy miesiąc:

    Pierwsza szóstka:

    2016 1.11
    2010 0.87
    2014 0.79
    2007 0.75
    2015 0.74
    2005 0.69

    Rok 1998 jest dopiero 9-ty (anomalia 0.63), czyli znów prawie pół stopnia mniej niż w tym roku (dokładnie 0.48 K)

    Natomiast dla pierwszych czterech miesięcy łącznie wygląda to tak:

    Pierwsza szóstka:

    2016 1.210
    2015 0.835
    2010 0.830
    2007 0.780
    2002 0.745
    2014 0.705

    Rok 1998 jest tuz pod tą szóstką (siódmy) z anomalią 0.680 K (0.53 K poniżej obecnego roku). Podaje te różnice bo warto wiedzieć ile ociepliło się od poprzedniego wielkiego El Nino.

    No i tradycyjnie trendy liniowe od 1980 roku. Dla kwietnia jest to 0.175 K/dekadę, a dla pierwszych 4 miesięcy roku łącznie 0,160 K/dekadę.

  25. Ale mi się udało trafić z tą “prognozą” – prawie w punkt.
    Niesłychanie wyglądają te wykresy. Wydaje się, że tym razem duże El Nino zbiegło się z dodatkowym ekstra wyhyleniem w górę (wyjątkowo ciepła Arktyka w zimie?) więc rekordy są niebotyczne.
    Po dotychczasowym przebiegu temperatur majowych (znowu za Nickiem Stokesem) wygląda na to, że maj będzie względnie chłodniejszy od kwietnia – anomalia koło 1.0 ale i tak znowu rekordowy. Będziemy mieć pewnie w tym roku rekordy anomalii dla pięciu pierwszych miesięcy w roku.

  26. To prawda. Coraz bardziej widać, że ciężko będzie nie zrobić nowego rekordu rocznego, nawet przy La Nini.

    Jednak jeśli wykreślić temperatury “lat” biegnących od maja do kwietnia (aby nie zmarnowac najnowszych danych) to taki rok “2016” (maj 2015 – kwiecień 2016), będący w 1/3 rokiem 2016, jest wprawdzie rekordowy, ale bez urywania żadnej części ciała:

    Co ciekawe przy takim podziale danych na lata trend jest znacznie lepiej widoczny (nie ma żadnego wyraźnego “hiatusu”). Jest to kwestia “optyczna”, czyli jak nasze mózgi widza trendy, bo prawdziwy trend się praktycznie nie zmienia przez taką zmianę (różnica tylko w tych czterech dodatkowych miesiącach na końcu i braku takiej samej liczby na początku serii).

  27. Poprawiłem wykres wyżej. Moja wina. Zrobiłem go rok temu “jednorazowo” i kończył się na zeszłym roku. Teraz poprawiłem. I chyba jednak urywa 😉

  28. Oj urywa ;-).
    Ale rzeczywiście ciekawe jest jak przesunięcie roku o kilka miesięcy zmienia optyczne postrzeganie trendów.
    W zasadzie do zeszłego roku analiza “naoczna” rocznych wzrostów temperatur łatwo mogła prowadzić do mema, że globalne ocieplenie się skończyło w 98 roku, albo przynajmniej, że mamy jakąś wyraźną przerwę.
    Na Twoim wykresie wcale tego efektu nie ma – piękny trend, z którego w tym roku wybija rakieta…

    Swoją drogą
    Aż mnie oczy zabolały jak zobaczyłem swoje “wyhylenie”.
    Hyba mi się z wachadłem pomahało :-).

  29. @Pohhjois – Witaj, uśmiałem się z tym wahadłem…
    Uważnie przejrzałem Twój link o ElNino /powyżej, z 17 Kwietnia/..
    – Czyżby były jednakowe w 1998 i te ostatnie? – podana jednakowa wartość +2,3K dla obu ElNino ?
    Poprawcie mnie, jeżeli się mylę.
    -Pozdrowienia,M

  30. @Gandalf

    Kto tak podawał? Bo to chyba nieprawda. Przynajmniej dla najczęściej stosowanego wskaźnika NINO34.

    W serii której używam (średnie tygodniowe z NOAA), maksymalna anomalia NINO34 wyniosła tym razem +3,1 C (18 listopada 2015), natomiast podczas El Nino 1997-1998 maksymalna anomalia wyniosła +2,8 C (28 listopada 1997).

    Jednak biorąc pod uwagę, że świat się ogrzał pomiędzy tymi El Ninami o jakieś 0,3 C (przyjmuję trend rzędu 0,16 C/dekadę jaki rzeczywiście obserwujemy), to wychodzi na to, ze były praktycznie równie silne (ponad tło termiczne aktualnej dekady). Nie dam jednak głowy co jest lepszą miarą siły El Nino: rzeczywista temperatura czy nadwyżka nad tło ostatnich lat przed El Nino.

  31. Dane pochodzą z linku podanego przez pohois, link z 17 kwietnia br. Mój błąd polega na tym, że +2,3K -to średnia z NDJ,czyli z trzech miesięcy, dla obu Elnino – jest ona jednakowa.Na dole wykresu są podane wartości liczbowe, które – o dziwo – są jednakowe dla obu Elnino, stąd moje zapytanie.
    -Dziękuję za odpowiedź, pozdrawiam, M

  32. Po namyśle wstawię stronę o której piszemy – ręcznie:
    http: //ggweather.com/enso/oni.htm
    Co tak ciekawego jest na tej stronie? – otóż podane są tam wartości (siła) Elnino i Lanina od roku1950, ale z wartościami średnimi trzymiesięcznymi – gdyby przyjąć średnią tygodniową z NOAA – wykres nie zmieścił by się na ekranie komputera. Eo ipso (łac.” tym samym”..)możemy sobie porównać to, co Nas (mnie..) interesuje – czy siła tych zjawisk rośnie, czy maleje, czy jest jednakowa – jak powyżej dla dwóch ostatnich jest sugerowane. Nie ukrywam, że z błędami, ale za to wygodnie, można sobie to np. wydrukować. Wiem, że są lepsze źródła takich danych, ale z przyjemnością korzystam z tego bloga, bo tu otrzymujemy merytoryczne,ściśle uzasadnione odpowiedzi.
    A w 1950r- to byłem jednorocznym brzdącem….
    – Pozdrowienia,M

  33. Gandalf, ten indeks tym się różni od tego którego ja używam (oprócz okresu uśredniania), że jest anomalią względem okresu 30 lat, co pięć lat posuwanego do przodu o 5 lat.

    I to jest powód dla którego El Nino lat 1998 i 2016 są równe. Cały ocean się ogrzał od tego czasu średnio (czasowo) o mniej więcej tyle samo ile wynosi różnica między temperaturą NINO34 podczas tych dwóch ciepłych epizodów.

    Wydaje mi się, ze jest to podejście właściwe do wielu celów. Sam patrzę raczej w “surową” serię aktualizowaną co tydzień bo w niej szybciej widać aktualne zmiany.

  34. Nurtuje mnie jedna kwestia: Czy Ziemia doczeka się jeszcze epoki lodowcowej, zanim Słońce nas usmaży zgodnie z swoim mechanizmem ewolucji gwiazd?

  35. Z całą pewnością Ci nie odpowiem bo nie mam kryształowej kuli. Jednak fizyka daje tu w miarę wiarygodną odpowiedź.

    Usmażenie Ziemi to kwestia kilku miliardów lat. Przez najbliższe parędziesiąt milionów nawet nie zauważymy różnicy (1 W/m2 wymuszenia słonecznego przyrasta co kilkadziesiąt mln lat). Natomiast to co teraz pompujemy do atmosfery i pośrednio do oceanu powinno zamienić się w węglan wapnia w skali około 100 tys. lat. Czyli jest dużo czasu na epoki lodowe między jedną, a druga skala czasu.

    A warunki, które powodowały obniżanie się stężenia CO2 w atmosferze przez ostatnie 50 mln lat (szybsza erozja gór niż tworzenie dna oceanicznego – bo pierwsze zabiera CO2 a drugie dodaje) nie zmienią się aż nie powstanie nowa Pangea i nie zacznie się na nowo dzielić. Czyli przez jakieś 250 mln lat będziemy mieli świetne warunki na epoki lodowe. Ale nie wcześniej niż za 100 tys. lat od zakończenia spalania paliw kopalnych.

  36. Zanim ogłoszę czy maj był rekordowym miesiącem wg. NASA podam zaległe serie dla kwietnia

    Najcieplejsze kwietnie wg. NOAA:

    2016 1.103
    2010 0.825
    2014 0.800
    2015 0.777
    2007 0.734
    1998 0.730

    Trend liniowy 0,169 C/dekadę

    Najcieplejsze kwietnie w serii HadCRUT4:

    2016 0.926
    2010 0.679
    2014 0.657
    2015 0.656
    1998 0.636
    2005 0.603

    Trend liniowy 0,186 C/dekadę.

    Najcieplejsze kwietnie w serii “Cowtan & Way” (prawdopodobnie niedługo tak będzie wyglądał HadCRUT4):

    2016 0.760
    2010 0.594
    2014 0.479
    2007 0.471
    2015 0.447
    2005 0.414

    Trend liniowy: 0,198 C/dekadę.

  37. No to kwiecień mamy z głowy. Czas na maj!

    Otóż według NASA maj tez był rekordowy (surprise, surprise), chociaż już nie tak odjazdowo jak poprzednie miesiące. Denialiści zakrzykną prawdopodobnie: “Co to w ogóle za rekord. To jakaś parodia, nie rekord!” (czy coś w tym stylu)

    2016 0.93
    2014 0.86
    2015 0.78
    2012 0.76
    2010 0.74
    1998 0.71

    Dla pięciu pierwszych miesięcy roku łącznie wygląda to tak (nadal niesamowicie wysoko):

    2016 1.150
    2015 0.818
    2010 0.804
    2007 0.756
    2014 0.726
    2002 0.722

    Co ciekawe dla tych pięciu miesięcy (styczeń-maj), rok 1998 nie łapie się nawet do pierwszej szóstki (jest siódmy z anomalią 0,686).

    Trendy liniowe od roku 1980 wynoszą 0,159 C/dekadę dla maja oraz 0,157 C/dekadę dla okresu styczeń-maj.

  38. W moim “modelu” opartym na przebiegach temperatur z roku zamykającego El Nino po raz pierwszy przewidywana średnia anomalia dla 2016 spadła poniżej 1.0K – dokładnie na 0.99K. Nadal solidne 0.13 K powyżej zeszłorocznego rekordu. Będę bardzo zdziwiony, jeśli rekordu w tym roku nie będzie.

  39. Chyba rzeczywiście trudno się już spodziewać braku rekordu. W końcu mamy już prawie pół roku i niesamowicie wysoką anomalię.

  40. Są jeszcze wyniki dwóch serii dla maja. Druga jest swego rodzaju niespodzianką.

    Jednak pierwsza to stary dobry NCDC, czy jak go tam aktualnie nazywa NOAA.

    Najcieplejsze sześć majów:

    2016 0.873
    2015 0.852
    2014 0.786
    2010 0.754
    2012 0.713
    2013 0.705

    Przewaga maja 2016 nad majem poprzedniego roku niewielka ale cała pierwsza szóstka należy do siedmiu ostatnich lat (brakuje tylko maja 2011). Maj 1998, podczas poprzedniego wielkiego El Nino jest siódmy ale z dużą “stratą”: +0.665 C

    Natomiast pierwsze 5 miesięcy roku łącznie wyglądają tak:

    2016 1.0808
    2015 0.8421
    2010 0.7643
    2007 0.7070
    2014 0.7023
    1998 0.6987

    Trend liniowy od roku 1980 to 0.157 C/dekadę dla maja oraz 0,150 C/dekadę (mniej niż dla innych serii).

  41. A teraz ta niespodzianka. Jest to seria Berkeley Earth (zwana też BEST). Oni uaktualniają ja raz na parę miesięcy, mam wrażenie że biorą pod uwagę efekt medialny. Pewni dlatego podciągnęli ją o parę miesięcy póki są jeszcze rekordy.

    Najcieplejsze 6 majów w serii Berkeley Earth:

    2016 0.816
    2014 0.788
    2015 0.721
    2010 0.694
    2012 0.690
    1998 0.667

    Tu co ciekawe maj 2013 jest dopierom11-ty ale za to maj1998 łapie się do szóstki.

    Natomiast pierwsze 5 miesięcy roku łącznie w serii Berkeley Earth wyglądają tak:

    Najcieplejsze sześć okresy JFMAM:

    2016 1.1012
    2010 0.7914
    2015 0.7620
    2007 0.7342
    2002 0.6846
    2014 0.6768

    I tu tez niespodzianka: nie ma w w szóstce roku poprzedniego El Nino (1998). Aż dziwne. Jest dopiero ósmy z wynikiem +0.6494 C.

    A trendy liniowe od 1980 roku to 0,166 C/dekadę dla maja i 0,171 C/dekadę dla okresu styczeń-maj.

  42. Najpierw rozliczmy się z majem. Pozostały HadCRUT4 oraz tzw. Cowtan & Way, czyli HadCRUT4 z polepszonym pokryciem obszarów polarnych.

    I mamy niespodziankę. W serii HadCRUT4 maj 2016 nie był rekordowy. Był “dopiero” drugi, po maju 2015. Odzwyczalilismy się od nie rekordowych wyników! Za to maj 1998 jest szósty, a po drodze festiwal majów ostatnich lat.

    2015 0.696
    2016 0.680
    2014 0.599
    2010 0.591
    2012 0.574
    1998 0.573

    Natomiast pierwsze 5 miesięcy roku łącznie bije i w serii HadCRUT4 rekord z dużym zapasem:

    2016 0.9314
    2015 0.6762
    2010 0.6172
    1998 0.6026
    2002 0.5910
    2007 0.5888

    Trendy liniowe od 1980 roku to 0,160 K/dekadę dla maja oraz 0,161 K/dekadę dla okresu styczeń-maj łącznie.

    Natomiast w serii Cowtan & Way maj 2016 jest najcieplejszy (efekt ciepłej Arktyki!). I to co ciekawe przed majem 2014, a maj 2015 jest dopiero trzeci:

    2016 0.552
    2014 0.496
    2015 0.464
    2010 0.461
    2012 0.421
    1998 0.394

    Oczywiście w kwestii pierwszych pięciu miesięcy roku łącznie nie ma żadnej dyskusji:

    2016 0.7823
    2010 0.5103
    2015 0.4621
    2007 0.4315
    2002 0.3775
    2014 0.3715

    I co ciekawe po lepszym uwzględnieniu rejonów polarnych, okres I-V roku 1998 nie mieści się w pierwszej szóstce (jest ósmy).

    Trendy liniowe serii Cowtan & Way od roku 1980 są tez wyższe niż w HadCRUT4 i wynoszą odpowiednio 0,169 oraz 0,174 K/dekadę.

  43. Czyli rok 2016 będzie kolejnym rokiem rekordowym – trzeci z rzędu, globalnie oczywiście. To już było wiadomo wcześniej.
    A jaki będzie 2017? przy małej Lanini – można pospekulować?

  44. A może by tak jakieś nowe podsumowanie? Już kilka miesięcy minęło, każdy kolejny najcieplejszy w historii (przynajmniej w GISS). Wrzesień chyba też okaże się cieplejszy on września z zeszłego roku i sprzed dwóch lat i będziemy mieć już 12 kolejnych rekordowych miesięcy. Wielkie El Nino z roku 97/98 miało jedenaście (marzec się wyłamał i w efekcie były wtedy dwie serie po 6 i 5 miesięcy).

  45. No to zajmiemy się czerwcem. Lepiej późno niż wcale.

    Najpierw GISS (albo, jeśli kto woli, GISTEMP). Czerwiec był wg. NASA rekordowy, ale tuż przed sławetnym 1998:

    2016 0.80
    1998 0.78
    2015 0.78
    2005 0.66
    2014 0.66
    2009 0.65

    Okres I-VI łącznie też był najcieplejszy (jeszcze wyraźniej), a 1998 był dopiero szósty:

    2016 1.093
    2015 0.817
    2010 0.783
    2007 0.727
    2014 0.723
    1998 0.707

    Trendy liniowe od 19980 roku wynosiły 0,166 K/dekadę dla czerwca i 0,160 K/dekadę dla okresu I-VI.

    No to teraz czerwiec wg. NOAA. Czerwiec też był najcieplejszy, za to czerwca 1998 ze świeca szukać w pierwszej szóstce (był dopiero dziewiąty!):

    2016 0.896
    2015 0.878
    2014 0.758
    2010 0.732
    2012 0.699
    2013 0.682

    Podobnie dla okresu I-VI NOAA nie zostawia wątpliwości:

    2016 1.054
    2015 0.850
    2010 0.763
    2014 0.716
    1998 0.694
    2007 0.682

    trendy linowe dla NOAA to 0,172 K/dekadę dla czerwca i 0,153 K/dekadę dla okresu I-VI.

    I jeszcze czerwiec dla HadCRUT4 (więcej serii chyba nie warto). I tu niespodzianka. W serii HadCRUT4 czerwiec 2016 był chłodniejszy od czerwca 2015.

    2015 0.740
    2016 0.733
    2014 0.623
    1998 0.594
    2010 0.586
    2012 0.558

    Oczywiście dla całego pierwszego półrocza nie ma wątpliwości który rok jest cieplejszy:

    2016 0.896
    2015 0.702
    2010 0.611
    1998 0.602
    2002 0.572
    2007 0.560

    Trendy liniowe od 1980 roku w HadCRUT4 to 0,182 K/dekadę dla czerwca (zdumiewająco dużo jak na tę serię!) i 0,165 K/dekadę dla pierwszego półrocza.

  46. No to przechodzimy do lipca. Co ciekawe był n globalnie cieplejszy (w sensie anomalii) niż czerwiec.

    W serii GISS/GISTEMP NASA lipce wyglądają tak:

    2016 0.85
    2011 0.74
    2015 0.72
    2009 0.71
    1998 0.70
    2005 0.65

    Rok 1998 utrzymuje się w pierwszej szóstce, ale przewaga lipca 2016 nad 2011 i 2015 jest wyraźniejsza niż w czerwcu.

    Dla pierwszych siedmiu miesięcy roku łącznie wygląda to tak:

    2016 1.059
    2015 0.803
    2010 0.759
    2007 0.711
    1998 0.706
    2014 0.701

    Trendy liniowe dla lipca i pierwszych siedmiu miesięcy roku łącznie w serii GISS to odpowiednio 0,155 i 0,159 K/dekadę.

    Teraz seria NOAA. Tak wyglądają w niej lipce. Rekord jest wyraźny:

    2016 0.864
    2015 0.804
    1998 0.732
    2010 0.727
    2014 0.695
    2012 0.683

    Pierwsze 7 miesięcy roku łącznie w serii NOAA wygląda tak:

    2016 1.027
    2015 0.8436
    2010 0.7578
    2014 0.7127
    1998 0.6997
    2002 0.6603

    A trendy liniowe (takie jak zwykle w tej serii to 0,174 oraz 0,156 K/dekadę dla miesiąca i całego okresu I-VII.

    I jeszcze HadCRUT4. W przeciwieństwie do czerwca, w lipcu tu także jest rekord.

    2016 0.734
    2015 0.696
    1998 0.672
    2010 0.618
    2005 0.548
    2014 0.544

    Dla całego okresu I-VII wygląda to tak:

    2016 0.8733
    2015 0.7008
    2010 0.6123
    1998 0.6116
    2002 0.5606
    2014 0.5518

    Trendy liniowe dla lipca i całego okresu w HadCRUT4 wynoszą odpowiednio 0,183 oraz 0,168 K.dekadę (dużo!).

  47. No to zabieram się za sierpień. W ten sposób będziemy w zasadzie na bieżąco

    Najpierw GISS. Kto jest na miejscu pierwszym, jako najcieplejszy sierpień w historii pomiarów? Nasz ukochany rok 2016. I to o ile. Znowu wynik jak z czasów niedawnego El Nino!

    2016 0.98
    2014 0.82
    2015 0.78
    2011 0.73
    2006 0.71
    1998 0.67

    Za pierwsze 8 miesięcy roku łącznie GISS ma taką “top listę”:

    2016 1.049
    2015 0.800
    2010 0.745
    2014 0.716
    1998 0.701
    2007 0.698

    Ciągle ponad stopień w stosunku do okresu bazowego 1951-1980.

    A trendy liniowe od 1980 roku to w serii GISS 0,179K/dekadę dla sierpnia i 0,161 K/dekadę za pierwsze 7 miesięcy roku łącznie.

    No to teraz NOAA. Trochę mniej spektakularnie niż w serii GISS ale też rekord.

    2016 0.915
    2015 0.872
    2014 0.796
    2009 0.696
    1998 0.680
    2012 0.666

    …a za osiem miesięcy (I-VIII) łącznie:

    2016 1.013
    2015 0.8472
    2010 0.7451
    2014 0.7232
    1998 0.6972
    2005 0.6483

    Trend w serii NOAA to 0,179 K/dekadę dla sierpni oraz 0,159 K/dekadę za pierwsze osiem miesięcy łącznie.

    No i na koniec HadCRUT4. W sierpniu też maja rekord (podobnie jak w lipcu ale nie jak w czerwcu):

    2016 0.775
    2015 0.738
    2014 0.675
    1998 0.599
    2009 0.592
    2003 0.550

    A dla okresu styczeń-sierpień łącznie

    2016 0.8610
    2015 0.7055
    1998 0.6100
    2010 0.6035
    2014 0.5672
    2002 0.5466

    Trend w serii HadCRUT4 dla sierpni to 0,186 K/dekadę, a dla I–VIII łącznie 0,170 K/dekadę.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *